İslami Hayat ve Sünneti Seniyye 3 (Peygamberimize (as) Saygı)

[عباس]

NurunYolcusu.com İrfan Medya Projelerini Destekler

İki Büyük Nimet: Akıl ve İman


Sevgili arkadaşlar; Tıp dünyası bugün hala insan vücudunu inceledikçe Peygamber Efendimizin (as) yaşayış tarzı olan sünneti seniyye’yi insana ne kadar faydalı olduğunu ortaya çıkarmaktadırlar. Bizlerde Peygamberimizi (as) yaşantımızın her anında taklit etmeye çalışırsak yaşadığımız her anı (oturup kalkmamız, yememiz içmemiz) sağlıklı yaşamak ve ibadet hükmüne geçer. Ama unutmamak gerekir ki ameller niyetlere göredir. Sağlıklı yaşamak için yaparsak, sadece sağlıklı yaşamış oluruz. Peygamberimizin (as) yaptığı için yaparsak hem sağlıklı yaşamış, hem de ibadet sevabı kazanmış oluruz.

Günümüz insanını bu işin farkına varmasının önüne geçmek isteyenler elbette olacak. Bizler uyanık olmak zorundayız. Medeniyet, uygarlık, islama saygılıyız, inançlarınıza hürmet ediyoruz diyenler var. Bunların saygısı; İngilizlerin ineğe duydukları saygı gibidir.

İngilizler Hindistan’ı işgal ettikleri zaman onların taptığı ineklere aşırı saygı gösterdiler. Hatta süslü gemilerle onları İngiltere’ye gönderdiler, sonra içki masalarında meze ettiler. Kuzu kılığında ki kurtlara dikkat etmeliyiz. Zaman değişti, hangi çağda yaşıyoruz dememeliyiz. Ölüm bizi bulmadan, kendimizi kurtarmanın yolunu bulalım.

İnsanın başarılı olabilmesi için iki şeye sahip olması gerekir. Akıl ve İman. Bunlar sayesinde; doğru ile yanlışı, güzel ile çirkini, faydalı ile zararlıyı, adalet ile zulmü birbirinden ayırabiliriz.


Peygamberimize (as) Saygı


Hz. Ömer Efendimiz, bir gün Cuma namazına giderken yanından geçtiği bir evin damından üzerine kan damlar. O da üzerine kan damlayan oluğu söker, atar. Evine gider. Elbisesini değiştirip, tekrar yetişir. Namaz kıldırıp, hutbesini irad ettikten sonra,
"Cemaat, mü'minlere eziyet ediyorsunuz!" diyerek hadiseyi anlatır ve
"Ben de o oluğu söküp attım!" der. O, sözünü bitirir bitirmez, caminin içerisinde,
"Ya Ömer, sen ne yaptın?" diye feryat eden bir ses duyulur.
Bu sözü söyleyen, Hz. Ömer'in çok sevdiği arkadaşı, "Allah'ım! Bu peygamberin amcasının elidir, o el hürmetine bize yağmur ver!" dediği Hz. Abbas'tır. Ayağa kalkmıştır.
"Ya Ömer! O dam benim damımdı. O oluğu da oraya Hz. Muhammed (s.a.v.) kendi elleri ile yerleştirmişti. Sen ne yaptın?" demektedir.
Hz. Ömer'in de, "O koymuştu." sözünü duyduğu anda, dizlerinin bağı çözülür ve adeta yıkılır. Der ki: "Ya Abbas, ben gidip o damın dibinde başımı yere koyacağım ve sen de benim başıma basarak o oluğu tekrar yerine koyacaksın. Sen o oluğu yerine koymadan ben bu başımı yerden kaldıramam." Ve paslı oluk yerine konur.

Hz. Muhammed (as) ashabı içerisinde bu denli seviliyor, geride bıraktığı asarına karşı bu denli saygı duyuluyordu. Onlar bize böyle bir sevgiyi ders verirken, Onun eliyle yerleştirdiği paslı oluğun yerinden kaldırılması gibi bir meselede bile, İranlıyı ve Bizanslıyı dize getiren Hz. Ömer yerlere yıkılırken, bizler Efendimizin sinelerden sökülmesi, ahlakının unutturulması karşısında aynı hassasiyetin yüzde birini gösterememekteyiz. O ufku yakaladığımız gün, dünyada da ukbada da aynı izzete ereceğiz demektir.

İslâmiyet her yönüyle mükemmel, güzel ve iyidir. Fakat bu mükemmellik, güzellik ve iyiliğin, Kur’an ve sünnette teorik olarak kalması, günümüz insanlarını ikna etmeye yetmeyecektir. Bu güzelliğin pratiğe yansıması ve insanların gözüne gösterilmesi gerekir. Müslümanlar, Kur’an ve sünnet etrafında öyle bir toplum oluşturmalıdırlar ki, diğer milletler “Bizim toplumumuz da böyle olmalı” diyerek, o topluma gıpta etmeli ve örnek almalıdırlar. Üstad Bediüzzaman şöyle der: “Eğer biz ahlâk-ı İslâmiyenin ve hakaik-i îmaniyenin kemâlâtını ef’âlimizle izhar etsek, sâir dinlerin tâbileri, elbette cemaatlerle İslâmiyete girecekler; belki küre-i arzın bazı kıt’aları ve devletleri de İslâmiyet’e dehâlet edecekler.” (Hutbe-i Şâmiye)
[/b]

   

[طلبه لگه - طالب]

allah razı olsun istifade ettik

[eslem nur]

Allah razı olsun...

[عباس]

sizlerden de