Ebu Hüreyre Radiyallâhu Anh rivayet ediyor:
Resul-i Ekrem Efendimiz Sallallâhu Aleyhi Vesellem bir gün minbere çıkmışlardı. Bir ara üç kere “Âmin” dediler.
Minberden indikten sonra Ashab-ı Kiram sordu:
“O anda ne ile meşguldünüz, ya Resulallah?”
Resulullah Sallallâhu Aleyhi Vesellem şu açıklamada bulundu:
“O anda Cebrail geldi, şöyle dedi:
“‘Bir kul Ramazan’a erişir de affolunmadan çıkarsa, burnu yerde sürünsün.’
“Ben de ‘Âmin’ dedim.
“Sonra tekrar dedi ki:
“‘Bir kulun yanında senin ismin söylenir de, sana salavat getirmezse, burnu yere sürünsün’ dedi.
“Ben de ‘Âmin’ dedim.
“Daha sonra da şöyle dedi:
“‘Bir kul anne-babası veya ikisinden birisi yanında bulunur da, rızalarını kazanmayıp Cennete giremezse, onun da burnu yere sürünsün’ dedi.
“Ben de ‘Âmin’ dedim.” (Beyhaki, 4:304; et-Tergîb ve’t-Terhîb, 2:426.)